📚 ΣΥΝΑΡΤΗΣΕΙΣ
Ορισμός | Βασικές Έννοιες | Πεδίο Ορισμού | Λυμένα Παραδείγματα | Ασκήσεις
📖 ΜΕΡΟΣ 1: ΟΡΙΣΜΟΣ ΣΥΝΑΡΤΗΣΗΣ
Συνάρτηση \( f \) από ένα σύνολο \( A \) σε ένα σύνολο \( B \) (συμβολισμός \( f : A \to B \)) ονομάζουμε κάθε διαδικασία (κανόνα) με την οποία αντιστοιχίζουμε τα στοιχεία του \( A \) με τα στοιχεία του \( B \) ώστε να ικανοποιούνται οι παρακάτω δύο νόμοι:
- Κάθε στοιχείο του \( A \) αντιστοιχίζεται.
- Σε ένα και μόνο ένα στοιχείο του \( B \).
Στο πλαίσιο του μαθήματος, όταν αναφερόμαστε σε «συνάρτηση» χωρίς να ορίζουμε ρητά το σύνολο άφιξης, εννοούμε πραγματική συνάρτηση πραγματικής μεταβλητής:
🔹 Οπτική Απεικόνιση Αντιστοιχίσεων
✗ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΣΥΝΑΡΤΗΣΗ
Το \( 4 \in A \) δεν αντιστοιχίζεται σε κανένα στοιχείο του \( B \)
(Παραβίαση 1ου νόμου)
📊 Συνοπτικός Πίνακας Ελέγχου
| Περίπτωση | Κατάσταση | Αποτέλεσμα |
|---|---|---|
| Κάθε \( x \in A \to \) ΑΚΡΙΒΩΣ ΕΝΑ \( y \in B \) | ✓ ΣΩΣΤΗ | Είναι συνάρτηση |
| Υπάρχει \( x \in A \) που ΔΕΝ αντιστοιχίζεται | ✗ ΛΑΘΟΣ | Δεν είναι συνάρτηση (1ος νόμος) |
| Υπάρχει \( x \in A \) που αντιστοιχίζεται σε ΔΥΟ+ \( y \in B \) | ✗ ΛΑΘΟΣ | Δεν είναι συνάρτηση (2ος νόμος) |
📖 ΜΕΡΟΣ 2: ΒΑΣΙΚΕΣ ΕΝΝΟΙΕΣ & ΤΥΠΟΠΟΙΗΣΗ
• Ανεξάρτητη μεταβλητή (\( x \)): Παίρνει ελεύθερα τιμές από το πεδίο ορισμού \( A \).
• Εξαρτημένη μεταβλητή (\( y \) ή \( f(x) \)): Η τιμή της καθορίζεται πλήρως από την \( x \) μέσω του τύπου.
Το \( f(x) \) ονομάζεται τιμή της \( f \) στο \( x \). Γράφουμε \( y = f(x) \).
Ανάγνωση: «y ίσον f του x». Σημαίνει ότι το \( x \) αντιστοιχίζεται μέσω της \( f \) με το \( y \).
• Πεδίο Ορισμού (\( A \)): Το σύνολο από το οποίο παίρνει τιμές η \( x \).
• Σύνολο Άφιξης (\( B \)): Το σύνολο στο οποίο «στοχεύουν» οι αντιστοιχίσεις. (Αν δεν δίνεται, θεωρούμε \( B = \mathbb{R} \)).
• Πεδίο Τιμών (\( f(A) \)): Το σύνολο όλων των πραγματικών τιμών που παίρνει η συνάρτηση. Ισχύει πάντα: \( f(A) \subseteq B \).
Για να είναι μια συνάρτηση καλά ορισμένη, πρέπει να δίνονται ρητά:
1️⃣ Το πεδίο ορισμού \( A \)
2️⃣ Το σύνολο άφιξης \( B \)
3️⃣ Ο τύπος αντιστοίχισης \( f \)
Πρακτικά: Αν δίνεται μόνο ο τύπος, το \( A \) το βρίσκουμε εμείς από τους περιορισμούς, και το \( B \) θεωρούμε \( \mathbb{R} \).
🔹 Τύπος Συνάρτησης
Ο τύπος είναι η αλγεβρική παράσταση του \( x \) που περιγράφει τον κανόνα αντιστοίχισης: \( y = f(x) \).
Παράδειγμα: Αν \( f(x) = 2x^2 + 1 \), τότε για \( x = 3 \) → \( f(3) = 2 \cdot 3^2 + 1 = 19 \).
📖 ΜΕΡΟΣ 3: ΠΕΔΙΟ ΟΡΙΣΜΟΥ ΣΥΝΑΡΤΗΣΗΣ
Πεδίο ορισμού μιας συνάρτησης ονομάζουμε το ευρύτερο δυνατό υποσύνολο του \( \mathbb{R} \) στο οποίο ο τύπος της συνάρτησης έχει μαθηματικό νόημα (ορίζεται).
📜 Κανόνες Εύρεσης Πεδίου Ορισμού
| Τύπος Συνάρτησης | Πεδίο Ορισμού | Παράδειγμα |
|---|---|---|
| Πολυωνυμική | ℝ | \( f(x)=x^3-2x+1 \) → \( A=\mathbb{R} \) |
| Ρητή (κλάσμα) | παρονομαστής ≠ 0 | \( f(x)=\frac{1}{x-2} \) → \( A=\mathbb{R}\setminus\{2\} \) |
| \( f(x)=\sqrt{g(x)} \) (άρτια ρίζα) | \( g(x) \geq 0 \) | \( f(x)=\sqrt{x-3} \) → \( A=[3,+\infty) \) |
| \( f(x)=\ln(g(x)) \) | \( g(x) > 0 \) | \( f(x)=\ln(x+5) \) → \( A=(-5,+\infty) \) |
| \( f(x)=a^{g(x)}, \; a>0 \) | ℝ | \( f(x)=2^{x^2-1} \) → \( A=\mathbb{R} \) |
| \( f(x)=[g(x)]^{h(x)} \) | \( g(x) > 0 \) | \( f(x)=(x-1)^x \) → \( A=(1,+\infty) \) |
| \( f(x)=\text{ημ}(g(x)), \; \text{συν}(g(x)) \) | ℝ | \( f(x)=\text{ημ}(3x) \) → \( A=\mathbb{R} \) |
| \( f(x)=\text{εφ}(g(x)) \) | \( g(x) \neq \frac{\pi}{2} + \kappa\pi \) | \( f(x)=\text{εφ}(2x) \) → \( x \neq \frac{\pi}{4} + \frac{\kappa\pi}{2} \) |
| \( f(x)=\text{σφ}(g(x)) \) | \( g(x) \neq \kappa\pi \) | \( f(x)=\text{σφ}(4x) \) → \( x \neq \frac{\kappa\pi}{4} \) |
📝 ΜΕΡΟΣ 4: ΟΛΑ ΤΑ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑΤΑ
\( f(x) = 2x^2 + 1 \), με \( A = \{-1, 0, 1, 2\} \), \( B = \{0, 1, 2, \dots, 10\} \)
\( f(x) = 3x^4 - 2x^2 + 5 \) → ✅ \( A = \mathbb{R} \)
\( f(x) = \frac{2x+1}{x^2-5x+6} \)
\( f(x) = \sqrt{x^2-4} \)
\( f(x) = \ln(x^2-3x+2) \)
\( f(x) = \frac{\sqrt{x-1}}{x-3} \)
\( f(x) = (x+2)^x \) → \( x+2 > 0 \) → ✅ \( A = (-2, +\infty) \)
\( f(x) = \text{εφ}(2x) \) → \( 2x \neq \frac{\pi}{2} + \kappa\pi \)
⚠️ ΤΙ ΝΑ ΠΡΟΣΕΧΕΙΣ — ΣΥΧΝΑ ΛΑΘΗ
| Λάθος | Σωστό |
|---|---|
| Σε ρίζα βάζουμε \( \text{υπόρριζο} > 0 \) αντί για \( \geq 0 \) | Σε ρίζα άρτιας τάξης: \( \text{υπόρριζο} \geq 0 \) |
| Σε λογάριθμο βάζουμε \( \text{όρισμα} \geq 0 \) αντί για \( > 0 \) | Σε λογάριθμο: \( \text{όρισμα} > 0 \) |
| Ξεχνάμε να ελέγξουμε τον παρονομαστή σε κλάσματα | Πάντα \( \text{παρονομαστής} \neq 0 \) |
| Σε τμηματικές ξεχνάμε να ενώσουμε τα σύνολα | Πάντα κάνουμε ένωση των πεδίων κάθε κλάδου |
| Σε εκθετική μεταβλητή βάση ξεχνάμε \( \text{βάση} > 0 \) | \( f(x)=[g(x)]^{h(x)} \) → \( g(x) > 0 \) |
✏️ ΟΛΕΣ ΟΙ ΑΣΚΗΣΕΙΣ
📌 Απαντήσεις για Αυτοέλεγχο
(α) \( f(A) = \{-5, -2, 1, 4\} \) | (β) \( f(A) = \{1, 2, 5\} \)
(γ) \( f(A) = \left\{-1, \frac{1}{2}, \frac{1}{3}, \frac{1}{4}\right\} \) | (δ) \( f(A) = \{0, 1, 2, 3\} \)
(α) \( \mathbb{R} \setminus \{-2, 2\} \) | (β) \( [2, +\infty) \)
(γ) \( (-\infty, 5) \) | (δ) \( (2, +\infty) \)
(α) \( (-\infty, -3] \cup [3, +\infty) \) | (β) \( (-\infty, -1) \cup (1, +\infty) \)
(γ) \( [-3, 2) \cup (2, +\infty) \) | (δ) \( (0, 1) \cup (1, +\infty) \)
(α) \( (-\infty, -1) \cup [2, +\infty) \) | (β) \( (1, +\infty) \)
(γ) \( \mathbb{R} \setminus \left\{\frac{\pi}{6} + \frac{\kappa\pi}{3}\right\} \) | (δ) \( \mathbb{R} \setminus \left\{\frac{\pi}{2} + \kappa\pi\right\} \)
(α) \( [2, +\infty) \) | (β) \( (3, +\infty) \)
(γ) \( (-1, 2) \cup (2, +\infty) \) | (δ) \( [-2, -1) \cup (-1, 1) \cup (1, 2] \)
🎯 ΤΙ ΜΑΘΑΜΕ ΣΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΜΑΘΗΜΑ
- Ορισμός συνάρτησης: Μια αντιστοιχία όπου κάθε \( x \in A \) αντιστοιχίζεται σε ένα και μόνο ένα \( y \in B \).
- Πραγματικές συναρτήσεις: \( f : A \to \mathbb{R} \), όπου \( A \subseteq \mathbb{R} \).
- Ανεξάρτητη (\( x \)) και εξαρτημένη (\( y \)) μεταβλητή.
- Πεδίο ορισμού: Το σύνολο των \( x \) για τα οποία ο τύπος έχει νόημα.
- Πεδίο τιμών: Το σύνολο των \( f(x) \) για όλα τα \( x \in A \).
- Κανόνες εύρεσης πεδίου ορισμού:
- Παρονομαστής \( \neq 0 \)
- Υπόρριζο \( \geq 0 \) (άρτια ρίζα)
- Όρισμα λογαρίθμου \( > 0 \)
- Βάση σε μεταβλητή εκθετική \( > 0 \)
- Εφαπτομένη: \( g(x) \neq \frac{\pi}{2} + \kappa\pi \)
- Συνεφαπτομένη: \( g(x) \neq \kappa\pi \)
- Καλά ορισμένη συνάρτηση: Χρειάζονται \( A \), \( B \) και \( f \).
📊 Σύνοψη & Βασική Αρχή
- Μια συνάρτηση είναι καλά ορισμένη μόνο όταν δίνονται ρητά: πεδίο ορισμού, σύνολο άφιξης και τύπος.
- Το πεδίο ορισμού προκύπτει από τους περιορισμούς του τύπου (παρονομαστής \( \neq 0 \), υπόρριζο \( \geq 0 \), όρισμα λογαρίθμου \( > 0 \), γωνίες εφαπτομένης \( \neq \frac{\pi}{2}+\kappa\pi \), κ.λπ.).
- Το σύνολο τιμών είναι πάντα υποσύνολο του συνόλου άφιξης: \( f(A) \subseteq B \).
- Η ανεξάρτητη μεταβλητή \( x \) παίρνει τιμές από το πεδίο ορισμού. Η εξαρτημένη \( y = f(x) \) υπολογίζεται από τον τύπο.
Η γραφή \( f : A \to B \) σημαίνει: Για κάθε \( x \in A \) υπάρχει ένα και μόνο ένα \( y \in B \) τέτοιο ώστε \( y = f(x) \).



Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου